Aangepaste visuele stijl: hoe je je eigen look schrijft

Waar het staat, stap voor stap

1. Open stap 1 van het project, Stel je project in. Visuele stijl is de eerste van de drie stijlkaarten (Scènestijl en Kostuumstijl staan ernaast).
2. Klik op de kaart. De kiezer opent met het raster van voorbeeldvoorinstellingen en één regel hinttekst: de stijl bepaalt het weergavemedium en de textuur van het hele stuk, en de concept sheets, scènes en video erven het allemaal.
3. Onderaan de kiezer staat de rij met speciale keuzes. Op de kaart Visuele stijl is dat + Aangepaste stijl. (Scènestijl en Kostuumstijl hebben daar ook een Geen.)
4. Druk erop. De kiezer sluit en er verschijnt een tekstvak onder de kaart, gemarkeerd met Voer een beschrijving van de aangepaste stijl in.... Typ je beschrijving daar.
5. De kaart toont nu Aangepaste stijl in plaats van een voorinstellingsnaam, met je zin eronder. Als je van gedachten verandert, open je de kiezer opnieuw en klik je op een voorinstelling — dat wist de aangepaste tekst en gaat terug naar de voorinstelling.

Er wordt niets vastgelegd totdat je op Volgende drukt: daarvoor kun je zo vaak wisselen tussen voorinstellingen en je eigen tekst als je wilt, en de tekst ter plekke bewerken.

Wat je tekst vervangt

• Het is het een of het ander. De stijl van het project is ofwel een voorinstelling ofwel je tekst — het vak voegt niets toe aan een voorinstelling. Als je een voorinstelling leuk vindt maar één ding anders wilt, beschrijf dan de hele look in je eigen woorden.
• Gebruikt zoals geschreven. Je zin wordt precies zoals getypt doorgegeven: niets vertaalt het, herschrijft het of breidt het uit. Wat je noemt, is wat de generatoren krijgen.
• Lengte. Het vak toont geen teller; het project bewaart maximaal 200 tekens en snijdt alles na het 200e teken stilletjes af. Twee of drie zinnen dekken alles wat een stijl nodig heeft.
• Leeg vak. Als je verdergaat met een leeg vak (alleen spaties), wordt de voorinstelling die je eerder had geselecteerd opgeslagen — standaard is dat Realistic HD. Dus een leeg vak is nooit een kapot project, gewoon een project met een voorinstelling.
• Geen kosten. Het schrijven van de beschrijving kost niets. Je afbeeldingen en video's kosten precies wat ze kosten onder elke voorinstelling.
• De AI-suggestie vult dit vak nooit in. Wanneer je de AI een stijl laat kiezen, kiest deze tussen de voorinstellingen; je eigen tekst bedenken is iets wat je zelf doet.

Wat het vormgeeft

• Elke concept sheet, scèneafbeelding en rekwisietafbeelding in stap 2 — het eerste wat je met je look zult zien.
• Staatsvarianten en AI-hertekeningen die je later genereert: alles wat daarna voor het project wordt geproduceerd, houdt dezelfde stijl.
• Elk videosegment van het project: elke videoprompt draagt het mee.
• De scriptuitlezing ook: het gaat mee wanneer je script wordt voorgelezen, zodat de beschrijvingen die voor je cast en decors zijn geschreven, dezelfde look aanhouden.
• Wat het nooit verandert: wat er in een shot gebeurt. Kadrering, camera, opstelling en dialoog komen uit de storyboard; de stijl bepaalt alleen hoe het frame wordt getekend.

Hoe je een beschrijving schrijft die standhoudt

De test is één vraag: kun je op elke zin in een afgewerkt frame wijzen? Een medium, een oppervlak, de manier waarop lijnen en schaduwen zich gedragen, een palet — allemaal aanwijsbaar. Lof, stemmingen en bevelen niet. Twee of drie zinnen is genoeg. Zes voorbeelden die slagen voor de test:

• Film: 35mm filmlook: zichtbare fijne korrel, een zachte gloed rond lichten, licht vervaagde warme schaduwen, gedempte groenen.
• Aquarel: Handgeschilderde aquarel: zichtbare papierkorrel, pigment dat zich langs de randen verzamelt, dunne gebroken contouren, een bleek aards palet met één warme accentkleur.
• Celanimatie: Platte celarcering: harde kleurveelden, vette uniforme contouren, geen verlopen, een hoogverzadigd primair palet.
• Stop-motion klei: Klei stop-motion: elk oppervlak heeft vingerafdrukken en gereedschapssporen, afgeronde hoeken, matte speelgoedkleuren, de ondiepe scherptediepte van een tafelbladminiatuur.
• Prentenboekschildering: Gouache prentenboekschildering: matte verftechniek, zichtbare penseelvormen, een kort palet van indigo, oker en crème, zacht papierreliëf.
• Inkt: Zwarte inkt en grijze wassing: zelfverzekerde penseellijnen, papierwit bewaard als grote lege gebieden, geen kleur, zachte korrel in de grijzen.

Houd het over hoe, niet over wat: de mensen, de plaatsen en de gebeurtenissen leven in je script. De beschrijving van de look is de enige plek waar je praat over schilderen, niet over het verhaal.

Drie manieren waarop beschrijvingen fout gaan

• Lof in plaats van beschrijving. “Mooi, filmisch, 8K, meesterkwaliteit” noemt niets zichtbaars; deze woorden zijn op zijn best ruis voor de weergave. Schrijf in plaats daarvan de oorzaak: “zacht raamlicht, gedempt pastelpalet, zichtbare papiertextuur.”
• Camera- en kadreringsbevelen. “Extreme close-ups overal, de heldin vult altijd het frame” — elk shot krijgt al zijn eigen kadrering vanuit de storyboard, en een projectbreed bevel vecht tegen elk van hen. Een stijl beschrijft hoe een frame wordt geschilderd, niet hoe het wordt geschoten.
• Namen, en de verkeerde laag. “In de stijl van” een studio, franchise of kunstenaar: die namen kunnen ervoor zorgen dat je generaties worden afgewezen door de videomoderatie, dus beschrijf de look in plaats daarvan in gewone eigenschappen. En scène-inhoud zoals “regenachtige neonstraat 's nachts” is geen weergavestijl — het hoort bij de scènerij of het script.

Eén valkuil is specifiek voor dit vak: je tekst komt ook in de scène- en rekwisietafbeeldingen terecht, die eigenlijk helemaal geen mensen mogen tonen. Persoonswoorden in de stijl (“een eenzame zwaardvechter”, “een mooi meisje”) kunnen figuren in die lege decors trekken. Houd de beschrijving bij medium, materiaal en licht.

Vergrendeld zodra je doorgaat — en wie het kan gebruiken

Onder de drie stijlkaarten staat de melding, en hij betekent wat hij zegt: de stijl kan niet meer worden gewijzigd zodra je doorgaat, omdat hij elke concept sheet, scène en video vormgeeft; om van stijl te wisselen, begin je opnieuw met een nieuw script. Aangepaste tekst valt onder dezelfde vergrendeling — er is geen bewerkingingang na stap 1, dus je laatste kans om een woord te wijzigen is voordat je op Volgende drukt.

Over lidmaatschap: aangepaste stijl is een van de ledenfuncties. Op een gratis account heeft de + Aangepaste stijl knop een klein PRO label en als je hem kiest, opent het lidmaatschapsvenster in plaats van het vak; de vereiste wordt ook gecontroleerd wanneer het project wordt opgeslagen, niet alleen op de knop.

Hetzelfde vak op de andere twee rijen

Scènestijl en Kostuumstijl hebben elk hun eigen + Aangepaste stijl, met dezelfde lidmaatschapsregel, dezelfde lengtebeperking en dezelfde vergrendeling bij doorgaan. Daarna werken ze anders zodra het project draait: ze worden bij het uitlezen van het script in de beschrijvingen verwerkt in plaats van voor elke afbeelding geplakt, wat wordt uitgelegd in Scènestijl en Kostuumstijl worden toegepast bij het parsen, niet later. Hun voorbeeldplaatsaanduidingen geven de sfeer aan: een artistieke richting zoals “oude industriële fabriek, stalen frames en verroeste plaatwerk, koud groen palet”, of een kostuumsysteem zoals “Miao zilveren harnas, geplooide rokken en gehoornde kronen, indigo batik”.

Als het resultaat er verkeerd uitziet

FAQ

Bijgewerkt op 10 oktober 2026

Prijzen·Gidsen·Voorbeelden·Ondersteuning·Privacy·Voorwaarden·Juridisch·Contact·Partnerprogramma·© 2026 SceneMixer